Na een lange vliegreis - 2,5 uur vertraging, en een flinke
busrit vanuit Belgrado worden we met een deel van de Nederlandse
persdelegatie bij ons hotel in Novi Sad gedropt. Het is inmiddels na
middernacht en als we langs fort Petrovardin rijden, zien we aan het
vuurwerk dat Exitfest 2009 officieel is begonnen.
Door Eric van den Bogaard
Lilly
Allen en Roots Manuva hebben we al gemist. Maar geen nood, het festival
duurt vier dagen, er blijft meer dan genoeg over. We gooien onze tassen
neer, nemen een snelle deo-douche en worden tien minuten later afgezet
bij het fort. We pakken nog een klein stukje Arctic Monkeys mee en gaan
daarna snel naar ons favoriete plekje van het festival. Het barretje op
de verhoging naast het podium van de Dance Arena. Hier heb je een prima
uitzicht over de 25000 feestbeesten in de kleine vallei en, niet geheel
onbelangrijk; hier schenken ze wodka.
Proggy donderdag
Na
een vruchteloze poging om onze vrienden van Vice te bereiken, besluiten
we ons op de muziek te concentreren. Het is alweer 01:30 en twee
voormalige progressive helden zwaaien het scepter op het podium. Het
zijn Lee Burridge en Steve Lawler en hun hapklare brokken glijden prima
naar binnen. Exit bestaat alweer 10 jaar en in het kader van dit
heuglijk feit staan er een hoop back to back sets op het programma. Het
volgende duo ligt meer voor de hand: het zijn de gevallen goden Sasha
& Digweed.
Gevallen goden? Ja, toch wel: ooit waren zij de
absolute supersterren van de mondiale dans, maar ze zijn inmiddels
voorbijgestreefd door onder andere een stel onvervalste kaaskoppen en
een jongeman met een muizenma5ker. Hun set van vanavond toont aan dat
Diggers en zijn maatje niet van zins zijn hun sterrenstatus te
achterhalen. Integendeel, wat een lelijke herrie; ketaminimal met
afgrijslijke sirenes en de uitstraling van een zak extra kruimige
aardappelen.
De moed zakt ons in de schoenen. Het is ook al
licht geworden en we besluiten een taxi te gaan opzoeken. Bij het
hoofdpodium pakken we nog even een stukje Sub Focus mee, deze drum
& bass man brengt wel de energie die we zoeken. Aangevuurd door MC
AD springen we nog tien minuten mee, maar dan is het toch echt
afgelopen.
Stormy vrijdag?
We besluiten met
de voltallige Nederlandse delegatie te gaan eten op een terras in Novi
Sad. Inmiddels is ook Rene Spaanderman alias Sektor aangesloten. Hij
won de DJB Exit Competition en mag daarom vanavond optreden op het
festival. Hij staat op het Urban Bug podium om twee uur en wordt in het
programmaboekje aangekondigd als Special Guest.
Maar eerst
zoeken we onze Servische vriendin Tijana T op, die na jaren van PR
werkzaamheden voor Exit eindelijk een keer mag optreden op het
festival. Ze opent de Dance Arena vanavond en zal worden gevolgd door
namen als Richie Hawtin, Locodice, Gui Boratto, Dubfire, Heidi, Justin
Martin en Magda. Flinke namen inderdaad, ook vanavond zal DJB hier
veelvuldig te vinden zijn. Als we aankomen is Tijana net begonnen en
staat 15 man security voor het podium voor haar te juichen. "Ze is
bloednerveus," vertelt haar vriend Nicola. Dat is ook wel te horen aan
haar mixen, maar naarmate de tijd vordert en ze wat tequillaatjes naar
binnen heeft geklapt, lopen de overgangen soepeler.
Na twee
lokale helden is het duo Heidi en Justin Martin aan de beurt. Het veld
en de verhogingen voor het podium zijn ondertussen alweer flink
volgelopen en de Buzzin' Fly - Get Physical combo verzorgt misschien
wel de beste set van het weekend. Op de voet gevolgd door DJB winnaar
Sektor, dat staat vast. Want hoewel we natuurlijk niet objectief zijn,
kwijt Rene zich ondanks wat technische problemen aan de decks op een
bijzonder goede manier van zijn taak. Dubstep word drum & bass,
drum & bass wordt techno en weer terug. Topset, het regent een
beetje waardoor het veld wat glibberig is geworden, maar dat weerhoudt
het publiek er niet van een uur lang flink los te gaan.
Het
regent een beetje, zoals gezegd. Maar de storm die die middag nog werd
voorspeld, blijft gelukkig uit. Als de hel echt was losgebroken had dat
bijzondere plaatjes opgeleverd, want er is praktisch geen beschutting
te vinden op het terrein. Dat is normaal gesproken ook nergens voor
nodig, want het is hier de hele zomer warmer dan dertig graden.
Op
het deck naast het dance podium is het vanwege het mindere weer erg
rustig. Vastberaden verschansen we ons onder een parasol en horen Gui
Boratto die de massa voor zijn neus in vervoering breng met een
prachtige live set. In de dj booth naast hem wordt inmiddels een
batterij laptops en MIDI mixers aangesloten voor de hoofd act van
vanavond: Richie Hawtin en Dubfire back to back.
Onverwacht
knijpt DJB collega Victor er dan tussenuit. "Sta je hier alleen?,"
klinkt het even later. Het is Tijana. "Kom mee, we gaan het podium op.
Geef me even een minuut om het te regelen." Een minuut later heeft ze
iemand van de Richie Hawtin entourage een pas ontfutseld. "Hier, niet
laten zien dat je hem omdoet." Op het podium staan we droog. Voor het
podium voelt ook niemand de regen, want ook in het Oostblok is Hawtin
een icoon. Hoewel de eerste drie kwartier van zijn duo-set met Dubfire
ontzettend saai zijn, barst het veld uit zijn voegen en is de energie
van het publiek voelbaar.
In de dj booth, zitten op de grond,
ontwaren we een man met een gebroken wit hoedje. Het is Awakenings
organisator Rocco Veenboer, die ook eens is komen kijken bij zijn
collega's in het buitenland. Zo te zien bevalt het hem prima. Even
verderop staan twee mannen met ontzetten lang, ongeloofwaardig zwart
haar. Het zijn de mannen van Korn, die blijkbaar ook niet vies zijn van
een potje techno. De strijd tegen de vermoeidheid is al in volle
hevigheid aan de gang inmiddels. En hoe graag ik ook de set van
Locodice en Magda wil zien, het zit er niet meer in. Capuchon op,
wandelen en op zoek naar een taxi. Mijn bed voelt heerlijk aan.
Eindeloze zaterdag
Het
is vandaag weer erg zonnig en de vele terrasjes van Novi Sad lonken.
Rond half vijf 's middags doen we een gecombineerde lunch en ontbijt.
Met een flinke pul bier ernaast. We komen een Nederlands stel tegen en
besluiten met hen op het terras te blijven hangen, totdat we naar het
festival gaan.
Ons eerste slachtoffer vanavond is Kraftwerk. Het
viertal geeft een indrukwekkende show weg. Qua visuals en geluid dan,
want de mannen bewegen zelf natuurlijk totaal niet. Ach, symbolische
waarde zullen we dan maar zeggen, hoewel iedereen die we spreken over
het concert laaiend enthousiast is.
De volgende op de mainstage
is Moby met zijn band. Ook de Newyorker mag op veel sympathie rekenen
van het publiek, en heeft ondersteuning van enkele geweldige muzikanten
en zanger. Zijn hits worden luidt meegezongen door de locals, zoals
overal in het fort als altijd een bijzondere sfeer hangt. Tien jaar
geleden lag Servië dan ook nog in puin na een verschrikkelijke oorlog
en een feest als Exit wordt in dat licht op waarde geschat. Er mag
gedanst worden, dat was even geleden wel anders.
Het is wel erg
druk tijdens het optreden van Moby. Deze vooruitgeschoven post van DJB
is gemiddeld 31 jaar oud, en moet soms dus even uitblazen. Onze
vertrouwde plek bij de Dance Arena is echter niet zo relaxed als
normaal, want Kissy Sellout en Alex Metric draaien een onvoorstelbare
bak pestherrie. Je zou er melig van worden, snel weer terug naar de
main.
Hier staat vriend Flash, die we nog kennen van de RBMA
Taster, met zijn 'aprčs-ski' show. Ach, we hebben al wat biertjes op en
dan wil je zelfs op Bob Sinclar's World Hold On wel een beetje
meehobbelen. Cash voor Flash; ach, hij heeft het wel verdiend. En voor
wat serieuze muziek hoef je niet eens zo ver te lopen. Op het Suba
podium op het hoger gelegen deel van het fort, staan namelijk Juha en
Cinnaman te draaien. Heerlijk, even 'dubsteppen'. Hoewel er aan het
begin van hun set slechts een man of vijf op het veld voor het podium
staan, wordt het steeds drukker. De voorman van Knalpot doet zijn naam
eer aan en is een solo mosh pit gestart, de rest van het publiek danst
zonder slachtoffers te maken.
Door alle gezelligheid op de
Suba stage, missen we het enige interessante optreden op de Dance Arena
van vanavond: Etienne de Crecy live. Vanaf half vier slaan Zweden de
klok: Steve Angello & Sebastian Ingrosso en vreemde eend in de bij
Adam Beyer voor de gelegenheid met Eric Prydz. Ook de laatste
combinatie kan ons helaas niet echt verassen, maar het is er niet
minder gezellig om.
Collega Bakhuis is al richting hotel
vertrokken na een pijnlijk incident met een saté stokje als ik over de
hoofdstraat van Novi Sad wandel, wanhopig op zoek naar een pizza. Na
eindelijk een slice gevonden te hebben, blijkt deze naar appeltaart te
smaken. Een veeg teken, tijd om te gaan liggen.
Luie zondag
Op
maandagnacht om 03.00 uur gaat de wekker. Au... Om vier uur worden we
opgepikt, om 08:30 vertrekt onze JAT vlucht mee veel te kleine stoelen
pas naar Amsterdam. Natuurlijk is het ook op zondag weer te gezellig
geworden. We hebben het festivalterrein kunnen mijden, maar op de
terrassen in Novi Sad vliegt de tijd. Au dus, het hoofd voelt zwaar en
kan niet rusten op de JAT stoelen zonder hoofdsteun. Het duurt vanaf
Schiphol drie kwartier voor de trein naar huis vertrekt en geradbraakt
komen we aan. Morgen weer aan het werk. Pfff... Volgend jaar weer?
Volgend jaar weer.
Bron: DJ Broadcast