Reis- en festivalverslagen van DJ Broadcast, LIVE-XS en Go Magazine..
DJ BROADCAST
Hoogtepunt van de festivalkalender
Langs
de kant van de weg zit een oudere man met een paar zakjes niet nader
definieerbare nootjes op een plankje in de hoop enkele dinars te
verdienen. Even verderop staan wat grotere kraampjes en zitten jongens
met badkuipjes gevuld met bier en fris te wachten op klanten. Eens per
jaar wordt Novi Sad Servië overspoeld door straatverkopers, want dan
wordt de stad bezocht door enkele tienduizenden feestbeesten die er
zijn neergestreken voor vier dagen Exit Festival.
Door Eric van den Bogaard
Vooral
in Engeland is het de afgelopen jaren de trend dat mensen meer
buitenlandse festivals bezoeken. Nederland blijft daar wat bij achter,
maar ook ‘wij’ gaan steeds vaker naar het buitenland om te feesten.
Niet dat we te klagen hebben over het binnenlandse aanbod, maar als je
al jarenlang ongeveer hetzelfde rondje langs de grote evenementen maakt
is het wel eens leuk om een keer bij de buren te kijken.
Het Exit
Festival is een absolute aanrader als je op zoek ben naar iets nieuws.
Want in Servië weten ze een prima feestje te organiseren en de
festivalbeleving van de bezoekers is vreselijk uitbundig. Daarbij is
het allemaal wat vrijer en minder gereguleerd dan bij ons. DJBroadcast
is er dit jaar voor de tweede maal bij. Van tevoren schatten we de kans
gering dat het weer net zo geweldig als vorig jaar is. Exit 2007 was
namelijk een absoluut hoogtepunt, misschien wel het beste festival
ooit. De line-up van dit jaar is minder spectaculair dan die van het
vorige, maar vooral de programmering van de dance arena belooft
desondanks veel goeds.
Partyclown
In een krakkemikkige
Ford Escort worden we, John van Schagen van Metro en ik, via ons hotel
naar Fort Petrovaradin gebracht. De aanblik van het prachtige fort aan
de Donau voelt vertrouwd. Op de brug zien we de bekende stoet
festivalgangers aan de wandel richting het een na grootste
verdedigingswerk van Europa.
Ze zijn laat, want openingsact
N.E.R.D. is al begonnen op het hoofdpodium midden op het fort. Sterker
nog, het concert van de Amerikanen is al afgelopen. Jammer, maar niet
getreurd want de avond brengt nog veel meer goeds. Op het dance podium,
waar dit jaar nu eenmaal de meest interessante acts te zien zijn, is
elke avond min of meer volgens een thema geprogrammeerd. Vanavond staat
in het teken van de Cocoon techno met als hoofdrolspeler uiteraard ‘Mr
Cocoon’ Sven Väth en als dissident house pionier François Kevorkian.
Een
mooi moment als Kaiser Sven rond vijf uur het stokje overgeeft aan
François K. De zon komt net op in de dansvallei, boven op de heuvel
worden de eerste shirtjes al uitgetrokken en de warmte is meteen
voelbaar. Ook doordat de twee house veteranen elkaar met diep respect
tegemoet lijken te treden. Het contrast kan niet groter: partyclown
Väth in dj booth met naast zich de bebrilde, gedistingeerde vijftiger
Kevorkian. De Duitser draait mooi naar zijn Amerikaanse collega toe met
warme deep house. Tijdens zijn laatste plaat doet hij een Väthesk
dansje op het podium, waarna hij Kevorkian hartelijk in de armen valt.
Peace, love and happiness op tweehonderd meter afstand van de brug die
nog geen tien jaar geleden middels NAVO bombardementen strategisch werd
verwoest.
’s Nachts pieken
De vrijdag brengt ons house
met een rock-randje. Een geweldige Laurent Garnier steelt de show met
Tiga, Soulwax en Roni Size live in zijn kielzog en wederom halen we het
krieken van de dag, we beginnen een mooi nachtfestival-ritme op te
pikken. De dagen brengen we door aan het strand aan de Donau. Het is
rond de 35 graden, dus duiken we veelvuldig de rivier in. Ondanks de
hoge temperaturen blijken de Serviërs sportfanaten; overal worden op
fanatieke wijze balspelletjes gespeeld. Wij beperken ons tot een
lamlendig potje volleybal in het water. Wij pieken ’s nachts.
Aan de
vergane glorie van Afrika Bambaataa op zaterdag maken we maar geen
woorden vuil, ook niet aan die van zijn collega-pioniers van de Sex
Pistols op zondag. Kruder & Dorfmeister leveren wel een heel strak
optreden van drie uur af, net als Dubfire en Sharam - beide solo,
blijkbaar kunnen zij elkaar op muzikaal vlak steeds slechter vinden, of
is het een financiële afweging.
LIVE XS
EXIT FESTIVAL: ANARCHIE IN EEN SERVISCHE BURCHT
dinsdag 15 juli 2008
NOVI SAD (Servië)
10 t/m 13 juli 2008
Het
Exit Festival, in 2000 begonnen door drie studenten als protest tegen
dictator Milosevic, is in acht jaar uitgegroeid tot het grootste
festival van Servië. Exit gaat voor de grote namen, maar biedt
daarnaast podium aan een breed scala obscure lokale bands en tientallen
onbekende doch steengoede dj’s. Voor de danceliefhebber is Exit een
waar walhalla. In de Dance Arena staan acts als Soulwax, Laurent
Garnier en Too Many DJ’s, terwijl in de beboste, heuvelachtige omgeving
in elke bocht wel een dj staat te draaien.
Exit speelt zich af
wanneer de mensheid slaapt. Bands spelen van zeven uur ’s avonds tot
drie uur ’s nachts en dj’s halen daarna door tot de felle zon dansen
onmogelijk maakt, doorgaans rond een uurtje of zeven ‘s ochtends. Dan
keert een stoet in de ochtendzon terug naar de camping, een bos aan de
Donau, om aan de oevers te lummelen, te zwemmen en bij te slapen.
Overdag is het een graadje of 37, ’s nachts rond de 20, precies de
reden dat het festival ook ’s nachts gepland is.
Exit trekt
dagelijks zo’n veertigduizend bezoekers, dagkaarten (voornamelijk
Serven) en weekendkaarten (vooral buitenlanders) beiden geteld. De
verhouding is ongeveer 50/50. De buitenlanders komen uit Canada (1500),
Australië (500), andere Balkanlanden (een paar duizend), maar bovenal
uit Engeland (10.000 tot 12.000). Hun aantal is weer gegroeid nadat
Exit vorig jaar in Engeland tot beste festival in Europa uitgeroepen
werd en de promotie daar handig op inspeelde. “Leuk festival,” hoor je
menig Brit in het voorbijgaan zeggen, “alleen jammer van al die
Britten.”
Muzikaal verrassen vooral de talloze goede dj’s en de
muzikale experimenten op het Fusion Stage, waarop Servische bands folk,
gypsy, punk en drum'n'bass naar hartelust mixen. De grote namen, hoewel
de headliners dit jaar minder spectaculair zijn dan de vorige edities,
maken hun naam ook waar. Gogol Bordello put het voltallige publiek uit
met een slotsalvo van minstens vijftien minuten. Manu Chao voorziet het
voltallige repertoire van zijn nieuwe plaat La Radiolina van een ferme
boem-tak en ontketent daarmee wilde anarchie, diverse pits,
crowdsurfers en ongekende feestvreugde.
Alleen publiekstrekker
Sex Pistols valt wat tegen. De band laat de performance geheel aan
zanger John Lydon over, die het niet lukt het publiek voortdurend te
blijven boeien. De grondleggers van de Britse punk spelen namelijk na
een reünie van de grondleggers van de Joegoslavische punk, Petinska
Patka, dat voor het eerst in 27 jaar weer een optreden geeft. Hun
nummers, die zelden de anderhalve minuut halen, worden door duizenden
Serven nog altijd woordelijk meegeschreeuwd.
Grootste pro aan
Exit is wel de hilarische locatie: een oude Habsburgse
verdedigingsburcht, in 1692 gebouwd om de Ottomaanse Turken buiten de
deur te houden. De vesting grossiert in duistere gangetjes en onbekende
paadjes, die steeds weer naar een ander podium leiden of grasveld waar
mensen dansen of in het gras hangen. De burcht, die zestien kilometer
ondergronds gangenstelsel telt, is alleen bereikbaar met een trap van
214 treden. Voor de burcht ligt een 18e eeuwse woonwijk, waar locals
elkaar overbluffen met grote stereoinstallaties en reclame om de
festivalgangers bier, rakija en burgers te slijten. Exit richt zich
duidelijk op het grote publiek en is een absolute aanrader wie van
dance, grote namen en goedkoop bier houdt. Maar vanwege de immense
verdwaalburcht en leuke muzikale experimenten op de kleinere podia, kan
iedereen op Exit wel iets van zijn smaak vinden.